نقد تفسیر وحی رسلی و نبوی در پرتو نگاه زمینی و تجربه دینی
13 بازدید
نقش: نویسنده
سال نشر: 00/0/0
وضعیت چاپ : چاپ شده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
چکیده: وحی سرمنشا تعالیم انبیاءاست وتمام اضلاع مکتب پیامبران متاثرازآن است.این تعالیم،خداآموز(لدنی؛لدی الله) موهبتی و غیراکتسابی است که باتابش نورش ابتداءانقلاب وانگیختگی در جان و روان وعقل مخاطب و حامل وحی ایجادمی کند و به تبع،گروه وجامعه مخاطب را دچار تحول و انگیختگی نموده و وضعیت متمایز از گذشته را ایجاد می کند. هویت تعلیم وحیانی تفاوت ماهوی با تعالیم مرسوم بشری همانند عقل وحس و شهود دارد و متضمن معارفی از عالم برین، هویت هستی، نقشه راه سیراستکمالی انسان و دستورات جامع برای ایجاد مدنیت مبتنی برآموزه های آسمانی است.اما در زمان تلقی وحی از سوی نبی و القای فرشتگان وحی چه فرایندی طی می شود برای بشر نامعلوم است و از رازهای سر به مهرهستی است و این نوع تعلیم و تعلم، علاوه بر ایمان راسخ گروندگان به مفاد پیام وحی که ارتباط تعلیمی و تاثر دیالکتیکی با آن برقرار می کنند، در افراد ناقد و مخالفین و متوغلین درعلوم ظاهری و بشری تاملاتی را پیرامون ماهیت و کیفیت و چگونگی حدوث و تفاوتش با تعالیم دیگر بشری برمی انگیزد.در این مقاله با عطف توجه به نظرات مفسرین و فیلسوفان دین به وحی و نحوه حصول آن برای نفس نبی از منظر اندیشمندان مختلف، ضمن واکاوی مفهوم وحی و ویژگیهای انحصاری آن و تفاوت آن با تعالیم اکتسابی بشری، نگاه زمینی اندیشمندان مذکور مورد نقد قرار گرفته است. اندیشه های مفسر بزرگ علامه طباطبایی در تفسیر قویم المیزان و دیگر آثار ایشان محور وحی پژوهی در این نوشتار است. واژگان کلیدی:وحی،موهبتی،اکتسابی،فیلسوفان دین،تجربه دینی،علامه طباطبایی